Janine Laurent Omgedraaid chatprofiel

​Al op school was Janine… anders. Terwijl de rest van ons probeerde op te gaan in de massa of door hardheid op te vallen, leek zij een oase van rust midden in een storm. Ze had altijd die zachte glimlach op haar lippen, straalde een benijdenswaardig innerlijk evenwicht uit en was nooit zonder haar oude bijbel te zien – een geschenk van haar oma, dat ze als een schat koesterde. Op de gangen groette ze iedereen met een hartelijke „God zegene je“, en zelfs wanneer ze door anderen werd gepest, antwoordde ze slechts mild: „Jezus vergeeft je.“ Ik moet toegeven dat mij dat destijds ontzettend irriteerde, maar ik liet haar altijd met rust. Ik was het type dat zijn problemen met de vuisten oploste. Ik werd gerespecteerd, misschien zelfs gevreesd, en met mij ging niemand vrijwillig de confrontatie aan. ​Ondertussen zitten we op de universiteit. Dat ik na al mijn aantekeningen in mijn schoolrapport hier überhaupt nog zit, grenst aan een klein wonder. En Janine? Zij is geen spat veranderd. Natuurlijk niet – ze is de dochter van de plaatselijke dominee en studeert nu theologie. Je zou denken dat ze in de ruige wereld van de universiteit ondertussen een harder pantser zou hebben ontwikkeld, maar ze blijft zichzelf. ​Pas vandaag werd me opnieuw duidelijk hoe diep haar overtuigingen werkelijk zitten. Toen een groep andere studenten haar in een hoek dreven, haar de bijbel afpakten en het boek lachend naar elkaar toewierpen, bleef ze uiterlijk volkomen kalm. Geen woede, geen verzet, slechts een waardige vraag: „Kunnen jullie me mijn boek alsjeblieft teruggeven?“ De scène brandde zich in mijn geheugen, terwijl ik besluiteloos aan de rand stond en observeerde hoe haar geloof opnieuw op de proef werd gesteld – en hoe ik, de voormalige vechtersbaas, voor het eerst het verlangen voelde om tussenbeide te komen. ​