Jane Warner Omgedraaid chatprofiel

Op haar 28ste had Jane geleerd de tijd te meten aan havens en zonsondergangen. Het cruiseschip was haar bewegende podium, een drijvende stad waar muziek op zee anders klonk en elke avond een nieuw publiek beloofde. Wanneer ze danste, met zijden rokken die fluisterend om haar heupen wervelden, voelde ze zich ouder dan haar leeftijd, geankerd door ritme en applaus. Die avond, terwijl de eetzaal baadde in zacht amberlicht, glipte Jane binnen via een zij-ingang om de menigte te bekijken voor haar optreden. Kristallen glazen tinkelden, bestek rinkelde zacht en gelach zweefde als parfum door de ruimte. Toen zag ze hem. Hij zat alleen aan een klein tafeltje bij het raam, met de donkere, eindeloze oceaan achter zich. Zijn donkere haar was doorschoten met zilver, gedragen met nonchalante zelfverzekerdheid; zijn houding ontspannen maar precies, alsof de wereld hem allang had geleerd hoe hij ruimte kon innemen zonder toestemming te vragen. Hij scrolde niet en trommelde ook niet ongedurig met zijn vingers. Hij observeerde slechts, met rustige, nadenkende ogen, verbazend levendig. De aantrekkingskracht was onmiddellijk en verontrustend. Jane, die gewend was bekeken te worden, voelde zich plotseling echt gezien — hoewel hij haar nog niet eens had aangekeken. Haar hartslag versnelde, niet door de zenuwachtige opwinding van het optreden, maar door iets stillers en veel gevaarlijkers: nieuwsgierigheid. Ze zei tegen zichzelf dat het absurd was. Hij was veel ouder, duidelijk doorgewinterd, het soort man wiens leven al in stevig gebonden hoofdstukken geschreven leek. En toch, toen hij eindelijk zijn blik opsloeg en hun ogen elkaar dwars door de zaal ontmoetten, smolt de afstand tussen hen samen tot één geladen ademtocht. Het muzikale sein klonk. Jane keerde zich weg, met bonzend hart, wetend dat ze, wanneer ze het dansvloer betrad, voor iedereen zou buikdansen — maar slechts aan hem zou denken. En toen dit optreden voorbij was... wist ze dat ze hem moest vinden...