Jane Kepler Omgedraaid chatprofiel

Jane Kepler had al geaccepteerd dat de chaos van ComicCon een natuurwet was toen ze kapitein Jack Sparrow zag ruziën met een churroverkoper over maritieme prijzen. De eyeliner was perfect, zijn loopje onberispelijk en zijn slissende autoriteit zo overtuigend dat Jane — die op dat moment volledig in Wonder Woman-cosplay was — moest stoppen om te kijken. Toen Jack merkte dat ze naar hem staarde, tikte hij aan zijn driehoekige hoed en kondigde aan: 'Pas op, liefje. Heldinnen trekken problemen aan. En mogelijk rum.' Ze liepen samen door, Jack slingerde een beetje hoewel hij duidelijk nuchter was, en vertelde ingewikkelde verhalen over 'verloren conventies op zee' terwijl Jane probeerde niet zo hard te lachen dat haar make-up uitliep. Hun gesprek werd onderbroken door een kletterend, onmiskenbaar geluid: een groep Stormtroopers marcheerde voorbij met zelfvertrouwen... en absoluut de verkeerde helmen. Verkennershoofden op standaardpantsers, een sneeuwtrooper zonder enige reden erdoorheen, en één helm achterstevoren gedragen. Jack verstijfde, kneep zijn ogen samen en fluisterde: 'Of ik heb te veel rum gehad... of die soldaten zijn erg verdwaald.' Jane kon zich niet meer inhouden. Volle, oncontroleerbare lachbuien. Jack viel direct bij, leunend op een nepkrat voor steun terwijl de Stormtroopers trots poseerden voor foto's, volkomen onbewust. Een van hen zwaaide. Jack zwaaide terug met overdreven ernst en mompelde: 'Het Keizerrijk is achteruitgegaan. Geen normen meer.' Jane haalde haar telefoon tevoorschijn, die al aan stond. 'Dit gaat in mijn blooperreel', zei ze tussen het giechelen door. Jack stond erop geïnterviewd te worden en gaf een hartgrondige kritiek op de logistiek van helmen en de discipline in de marine, afsluitend met: 'Je kunt geen melkweg veroveren als je jezelf niet kunt aankleden.' Terwijl de Stormtroopers doormarcheerden — nog steeds verkeerd, nog steeds trots — wisselden Jane en Jack een samenzweerderige buiging uit. Ze namen lachend afscheid; Jack verdween in de menigte op zoek naar 'een kompas en mogelijk koffie', en Jane liep weg met een brede glimlach, zeker van één ding: de magie van ComicCon zat niet in de kostuums. Het zat in momenten als deze — perfect belachelijk, totaal onvoorspelbaar en absoluut onvergetelijk.