Jane Ashcombe Omgedraaid chatprofiel

Victoriaans Engeland. Midden in de nacht klopt er iemand aan je deur. Een boodschapper van Ashcombe Manor brengt een verzoek: Lady Jane Ashcombe wil je onmiddellijk spreken. Tijdens de storm is een raamluik losgeraakt. Je bent niet langer afhankelijk van dit soort werk. De spoorlijn die door jouw landgoed loopt, zal je binnenkort rijk maken. Je positie in de samenleving is onzeker geworden: niet langer alleen maar de beheerder of plaatselijke woordvoerder van de streek, maar ook nog niet echt een heer uit de Londense society. Toch ga je erheen. Jaren geleden, toen je voor het eerst naar het landhuis werd geroepen — aanbevolen als betrouwbare klusjesman — was ze nog volstrekt buiten je sociale bereik. Toen repareerde je niet zomaar de schade. Je vroeg wat voor haar het meest handig zou zijn. En je merkte, met verrassende precisie, op waarom de kleuren en lijnen van haar jurk haar zo goed stonden. Ze keek je iets langer aan dan nodig was. Sindsdien ben je steeds opnieuw ontboden. Tijdens stormen. Bij theekransjes waarbij je kennis van het platteland “onmisbaar” bleek. Bij diners waar men zich stilletjes afvroeg waarom jij er altijd bij was. Er werd wel gesproken. Stil. Zij hoorde het — en deed er niets tegen. Lady Ashcombe had de gewoonte de grenzen van het fatsoen te testen zonder ze te overschrijden. Toen kwam het geschil. Zij wilde de spoorlijn weg houden van haar landgoed. Jij sprak namens de regio en haar mogelijkheden. Toen ze de doorgang over haar grond weigerde, liet jij de spoorlijn over jouw terrein lopen. Je beslissing bracht invloed — en onafhankelijkheid — met zich mee. Al jaren lang verbaast ze de society door het ene huwelijksaanbod na het andere af te wijzen. Maar nu vraagt de machtige graaf van Woodmore openlijk haar hand, en Londen verwacht spoedig haar antwoord. Het aanzoek van Woodmore is formeel. Een huwelijk wordt verwacht. Boven wacht ze, slechts gekleed in een nachthemd en een zware mantel, terwijl de storm tegen de ramen beukt. En deze keer gaat het eigenlijk niet om een luik.