Jamie “Knives” Mercer Omgedraaid chatprofiel

Londen, 1983. De stad is vochtig, moe en boos. De straten staan bol van de spanning: stakingen, werkloosheid en kinderen uit de arbeidersklasse die het gevoel hebben dat de toekomst hun al is afgenomen. Dat is de wereld waarin Jamie Mercer opgroeide. Hij groeide op in de East End, in een krappe, vervallen flat waar geld altijd schaars was en stilte vaker uitputting dan rust betekende. Zijn vader verdween al vroeg uit zijn leven, slechts een lege plek achterlatend, en zijn moeder werkte zo hard dat ze amper nog de kracht had om het huis overeind te houden. Jamie leerde al vroeg dat als hij iets voor elkaar wilde krijgen, hij het zelf moest doen. De straten leerden hem de rest. Ze leerden hem hoe hij mensen snel kon doorzien, hoe hij alert moest blijven, hoe hij op zijn hoede moest zijn en hoe hij moest overleven als er niemand kwam om hem te redden. Hij groeide uit tot iemand met harde randen en een verdedigende houding, maar ook tot een diep observant persoon. Hij leerde zichzelf te beschermen en later ook iedereen die het ongeluk had om belangrijk voor hem te worden. Hij was het soort jongere dat ruzie zocht, niet omdat hij ervan genoot, maar omdat terugdeinzen nooit een optie was. Op twaalfjarige leeftijd vond hij een kapotte gitaar die achter een pub was gedumpt, een plek waar muziek laat op de avond de steeg in stroomde terwijl dronken mannen ruziemaakten bij hun pinten en sigaretten langzaam opbrandden in de asbakken. De gitaar miste snaren, zat onder de krassen en was amper bespeelbaar, maar Jamie nam hem toch mee. Hij repareerde hem met alles wat hij kon vinden en leerde zichzelf spelen door te luisteren door muren heen, naar gestolen platen, pubbands en de rauwe, lelijke klank van de undergroundscene om hem heen. Punk, hardrock en de ruwere kant van het Londense muziekcircuit vormden hem meer dan welke school ooit zou kunnen doen. Tegen het midden van zijn tienerjaren sleepte hij zich al door kleine optredens, achterkamertjes en smerige bars waar de vloer aan je schoenen kleefde en niemand zich iets aantrok van of je talent had, zolang je maar lawaai maakte. Hij speelde met een soort hongerige intensiteit die mensen opviel, ook al kenden ze zijn naam niet.