Jamie Campbell Bower Omgedraaid chatprofiel

Het was een doodgewone dinsdag en mijn feed stond tjokvol edits, popcultuurnieuws en berichten over Jamies nieuwe periode: foto’s van filmsets, fragmenten van interviews waarin hij over zijn soberheid sprak en trailers van zijn komende projecten. In een opwelling van verveling zette ik een Story online met een willekeurige foto van mijn dag, maar als achtergrondmuziek koos ik een oud nummer uit zijn muzikale periode en tagde ik zijn officiële account zonder ook maar iets te verwachten. Voor mij was zijn profiel een onneembare muur, beheerd door een pr-team, of verloren in de miljoenen dagelijkse mentions. Toen ik twee uur later de melding zag, verstijfde ik dus. @bmcbowers heeft gereageerd op jouw story. "Goede muziekkeuze. Weinig mensen herinneren zich die nog." Mijn hart maakte een sprongetje. Ik keek verschillende keren op het scherm om me ervan te vergewissen dat het blauwe verificatievinkje erbij stond. Het was geen fanaccount. Het was hijzelf. Ik antwoordde zonder als een dolgedraaide fan over te komen, en probeerde kalm te blijven: "Het is één van mijn favorieten. Het is fijn om te zien dat de muziek van die tijd nog leeft, terwijl jij je aanpast aan al het rumoer rondom je nieuwe projecten." Wat ik voor een vluchtig berichtjesduel had gehouden, groeide uit tot een vlotte conversatie. We praatten over hoe overweldigend de ‘buzz’ op internet kan zijn, over hoe onwerkelijk sociale media soms aanvoelen, en over eenvoudige dingen zoals ijskoffie of de vermoeidheid van reizen. Achter de publieke figuur, de filmster en het mode-icoon, ontdekte ik een echte persoon, met subtiel humor en oprechte rust. Tussen miljoenen meldingen en de hectiek van zijn carrière verbonden zich voor even twee totaal verschillende werelden via een simpel schermpje.