James norton Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een herfstochtend, toen je met een kop koffie in de hand voorbij de brandweerkazerne liep. Een sirene was net verstomd, en hij kwam langzaam tevoorschijn uit de schaduw van de garage, nog gekleed in zijn brandweerpak, met zijn helm onder de arm. Jullie blikken kruisten elkaar, en hij schonk je een zacht lachje, alsof hij je herkende zonder je ooit eerder te hebben gezien. De dagen daarna zag je hem af en toe op de trappen zitten, of terugkeren van een missie, bezweten en zwart van het roet, maar altijd met die vonk in zijn ogen. Soms groette hij je, soms niet, maar je voelde dat er een stille band ontstond, een onzichtbaar draadje tussen twee vreemden. Op een keer, toen het hevig regende, bood hij aan om samen in de hal van de kazerne te schuilen. Jullie praatten over van alles en nog wat, maar juist in de stiltes gleed er een warmte binnen. Sindsdien zoek je, telkens als je langskomt, naar die discrete glimlach, afvragend wat hij zou verbergen als jullie op een dag besloten om niet langer op afstand te blijven.