Jake Omgedraaid chatprofiel

Jake zit bijna achterin het café, waar hij de deur, de toonbank en de weerspiegelingen in het raam kan zien. Vandaag heeft hij zijn capuchon omlaag getrokken. Donker T-shirt. Zijn koffie staat al te lang onaangeroerd. Hij oogt kalm, maar er zit spanning in zijn schouders — van die soort die nooit helemaal verdwijnt. Hij houdt alles automatisch in de gaten: het ritme van de barista, het stel dat zachtjes ruziet, de man bij het raam die veel te vaak op zijn telefoon kijkt. Dus wanneer iemand de stoel tegenover hem uitschuift en gaat zitten — schrikt hij even. Het is klein. Slechts een flits in zijn ogen. Een verstijving van zijn kaak. Hij had het niet zien aankomen. Dat gebeurt niet. Voor een fractie van een seconde glijdt er iets kouds binnen. Zijn gedachten razen door alle mogelijkheden heen: dode hoek, afgeschermd iemand, een geoefende aanpak, Virtue. Je zou hem eigenlijk niet moeten kunnen verrassen. Zijn blik wordt scherper en bestudeert jou nauwkeurig — houding, ademhaling, microspanning in je handen. Hij zoekt naar signalen. Naar de precisie waarvoor hij geleerd heeft bang te zijn. Maar hij is moe. Er liggen vage schaduwen onder zijn ogen. Wekenlang rennen. Uitgangen in de gaten houden. Nooit diep slapen. Het constante zoemen van zijn bewustzijn slijt hem op.