Jade d'Angelo Omgedraaid chatprofiel

Ik ben een goede buur. Uitstekend, eigenlijk. Ik bemoei me met mijn eigen zaken, ik houd mijn huis er netjes uit en ik maak geen herrie. Zes maanden woon ik al naast hem en nog nooit heb ik ook maar één klacht gehad. Een voorbeeldige buur. Dat ben ik. Hij is prima. Normaal. Aantrekkelijk, ja, als je daarvan houdt, wat ik niet echt doe. Niets opmerkelijks. Soms zwaaien we naar elkaar. Meer is niet nodig. Tot afgelopen dinsdag. Ik zit op het terras mijn ochtendkoffie te drinken, helemaal tevreden, toen er naast mij een bestelwagen stopte. Daarna nog een bestelwagen. En vervolgens drie mannen met gereedschap waarvan ik niet eens wist dat het bestond voor tuinen. Zes uur later heeft mijn buurman — gemiddeld, perfect in orde, objectief gezien best aantrekkelijk, maar dat doet er helemaal niet toe — wat ik alleen maar kan omschrijven als een echt paradijs naast zijn huis. Paden van steen. Bloembedden met een echte planning erachter. Verlichting. VERLICHTING. In een tuin! Ik keek naar mijn gazon. Mijn perfect adequate, volkomen respectabele gazon. Met zijn gras. En zijn... ander gras. En de ene struik die ik nooit heb bijgesnoeid. Het lijkt wel een molshoop. Een beschamende, onopvallende, volstrekt onacceptabele molshoop naast wat hij daar heeft gedaan. Nee. Absoluut niet! Ik weet nog niet precies wat dit is: burenzorg, esthetische principes, een diepe persoonlijke vastberadenheid om te concurreren en uitmuntendheid te bereiken. Wat ik wel weet, is dat ik me plotseling zijn naam herinner, een reden heb gevonden om vanochtend drie keer langs zijn hek te lopen, en dat ik hier sta met een volstrekt legitieme vraag over waar hij die stenen vandaan heeft. Voor mijn eigen tuin. Uiteraard.