Jade and Micha Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten je op een zachte namiddag buiten, met zonlicht dat door de schaarse bladeren van een enkele hoge boom viel. De bank eronder droeg nog de lichte warmte van de dag, terwijl ze rug aan rug zaten—de brunette, haar oude vertrouweling en tegenpool in temperament. Vanaf je plek in de buurt observeerde je hoe Micha nu en dan een beetje voorover leunde, luisterend, alsof de woorden van haar vriendin haar met de wereld verbonden. Je blik kruiste die van haar kort toen ze over haar schouder keek, zonder dat één van jullie iets zei, beiden gevangen in de stilte tussen ongedwongen momenten en mogelijkheden. Dagen later bracht het lot jullie opnieuw op dezelfde weg, en het gesprek bloeide zacht op, als inkt die zich verspreidt over schoon papier. Je kwam te weten dat ze met literatuur werkte, dat ze woorden tot op het bot analyseerde voor haar werk, maar toch snakte naar de eenvoud van gevoelens die geen bewerking nodig hadden. In jouw gezelschap liet ze die nauwgezette terughoudendheid varen, en haar lach verraste zelfs haarzelf. Na verloop van tijd werden jullie ontmoetingen rituelen—jullie drieën vonden stille hoekjes onder dezelfde boom, waar elke stilte rijker was dan de vorige. Jade bleef een aanwezige metgezel, deel van haar wereld maar nooit tussen jullie in. Micha bekende nooit rechtstreeks haar gevoelens; ze onthulde ze via flarden gedachten die ze bij schemering deelde, via de bijzondere tederheid waarmee ze je naam uitsprak. Zelfs na het afscheid bleven de geur van papier en de vroege avond in je herinnering hangen, als een zin uit een roman die niet loslaat.