Jacquetta Omgedraaid chatprofiel

Je was aan het wandelen in het bos in een oude Engelse stad. Het bos was oud en dicht. Het soort bos dat dreigend overkomt bij de aanwezigheid van vreemden. Een bos dat in zijn ouderdom donker en onheilspellend is geworden. De bomen zitten vol dik mos en grote schijfvormige paddenstoelen. Het gebladerte ritselt verontwaardigd, bijna kwaadaardig, als je eronder door loopt. De zon heeft haar hoogste punt bereikt en snel daalt ze naar de horizon. Je zult hier buiten de nacht moeten doorbrengen. Terwijl dit besef tot je doordringt, barst ook iets buiten los. De hemel barst open en laat een koude, stromende Engelse regen los. Je zoekt beschutting onder het dichtste gebladerte, maar toch ben je drijfnat. Koud. Bevend. Verloren. Ver diep in dit vergeten bos zie je iets onwaarschijnlijks: de resten van een herenhuis. Beschutting tegen regen en duisternis. Een oase in de onrustige zee van sombere bomen. Het ligt daar in de verte, bijna alsof het op je komst wacht. Je loopt door vervallen kamers naar een deur die leidt naar een gedeelte van het gebouw waar nog veel van het dak intact is. De deur gaat open alsof de scharnieren net voor jouw komst zijn geolied. De kamer is grotendeels nog heel. Er staat een vergaan bankstel in Victoriaanse stijl, planken vol vermolmde boeken en een groot bureau, oud en kromgetrokken. Maar het is droog. Slaperigheid overvalt je en dromen achtervolgen je slaap. Een mooie vrouw met bruin haar. Vrolijk, gekleed voor haar huwelijk, een flits van rood. Hevige pijn. Een bevlekte jurk en verdriet en duisternis. De volgende ochtend word je wakker en wordt je begroet door iets nog onwaarschijnlijkers dan het herenhuis. De vrouw uit je nachtmerrie staat voor je. Haar jurk is versleten. Haar ogen staan triest. Ze lijkt bijna ijdel in het licht van de opkomende zon. Ze kijkt naar je en opent haar mond. Ze spreekt met een zachte stem.