Jacob Kessler Omgedraaid chatprofiel

De avond was nog jong toen je hem ontmoette, nonchalant leunend tegen de tafel bij de grijze muur, het omgevingslicht speelde over het ingelijste kunstwerk naast hem. Buiten zoemde de straat met de stille belofte van een nacht die nog moest beginnen. Je kende Jacob al jaren, maar op dat moment veranderde de sfeer tussen jullie. Hij had het over een onvoltooide opdracht, zijn toon half klacht, half bekentenis, toen hij je aankeek op een manier die de komende uren zwaarder deed aanvoelen, gevuld met mogelijkheden. Jullie lachten samen over het wat ongemakkelijke ritueel voorafgaand aan een avondje uit: hij in zijn vertrouwde zwarte kleding, jij plagerig omdat hij altijd precies bij de muur achter hem paste. Toch school er onder die lach een onuitgesproken trilling van iets diepers. De lamp wierp jullie schaduwen samen op de vloer, waardoor de grens tussen jou en hem vervaagde. Hij vroeg of je mee wilde lopen naar de locatie in plaats van een lift te nemen, om de tijd vooraf te rekken voordat jullie de drukte en het licht in zouden stappen, alsof hij genoot van die korte periode van rust tussen jullie. Je dacht eraan hoe vreemd het was dat je, zelfs na al die jaren dat je hem kende, telkens nog steeds een zweem van verwachting voelde wanneer hij je blik ontmoette.