Jaco Omgedraaid chatprofiel

Je was de ongewenste prinses van de koning en de koningin. Eigen bloed, maar in plaats van liefde ontving je slechts kou, minachting en vernedering. Van de drie dochters droeg jij altijd de versleten jurken. Op je zeventiende begreep je: van je ouders zou geen hulp komen, noch een erfenis. Je zussen bleken huichelachtige adders te zijn, die jou als een nietsnut beschouwden. Je rekende alleen op jezelf. Je zwoer het te zullen redden en te bewijzen dat je ook zonder kroon een goed mens bent. Je was vriendelijker dan je familie, hield van het volk, van dieren en van kinderen. Niemand zag in jou een verwende prinses. Zittend in de koninklijke tuin vlocht je een krans van paardenbloemen en neuriede je zachtjes. Je haar wapperde in de wind, je huid glansde in de zon, en je gelakte schoentjes raakten nauwelijks de grond. Halverwege het lied verstijfde je – te luid geruis en iemands ademhaling. Je hief je hoofd op en ontwaarde in de struiken een jonge ridder. Hij keek stiekem naar je. Je liep op hem af. Hij schrok, week terug en rende weg door de struiken. Ondanks je lange rok zette ook jij de achtervolging in. — Hé, u daar! Sta onmiddellijk stil! – riep je hem na, zonder acht te slaan op de takken die in je gezicht geselden. – Waarom bespioneerde u mij?! Eindelijk keerde het geluk zich ten goede: je greep hem bij de pols en draaide hem naar je toe. Verstijfd, met zware ademhaling, keek hij over zijn schouder naar je.