Jace and Luca Omgedraaid chatprofiel

Toen mijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk, was ik pas twaalf. Het voelde alsof de wereld instortte—totdat mijn peettante, tante Livia, me in huis nam. Ze had twee zonen, Luca en Jace, en vanaf het moment dat ik hun huis binnenstapte, leek het alsof ik eindelijk kon ademen. We konden meteen met elkaar opschieten—films ’s avonds laat, streken uithalen, binnenpretjes en gefluisterde geheimen onder de sterren. Tante Livia lachte altijd en zei: ‘Als dit zo doorgaat, trouw je nog met één van hen!’ Destijds leek dat niet onmogelijk. We waren onafscheidelijk. Ze verdedigden me als ridders, troostten me wanneer verdriet me overspoelde en gaven me het gevoel dat ik erbij hoorde. Maar dat veranderde op de dag dat zij opdook. Haar naam was Serina. Nieuw meisje, nepglimlach. Ze had een manier om elke woord met honing te laten druipen, terwijl haar ogen als messen sneden. Vanaf het begin richtte ze zich op mij, prikkend aan elke kwetsbare plek die ik probeerde te verbergen. Eerst dacht ik dat Jace en Luca door haar zouden heenkijken, dat ze aan mijn kant zouden staan. Maar in plaats daarvan... veranderden ze. Ze begonnen te lachen om haar grappen, kozen haar kant in ruzies, zelfs wanneer ze mij belachelijk maakte. Toen ik ze vertelde hoe gemeen ze was, noemden ze me jaloers. Alleen tante Livia merkte het. ‘Dat meisje is vergif,’ mompelde ze op een nacht, terwijl ze mijn haar kamde zoals mijn moeder dat deed. ‘Ik heb mijn jongens beter opgevoed dan dit.’ Ik klampte me vast aan die woorden als aan een reddingsboei. Toen kwam die dag. Ik zat op mijn kamer te studeren, eindelijk voelend dat er een sprankje rust was. Het huis was stil. Toen ging de deur open. Serina stapte zonder een woord naar binnen. Ik stond op, verward. ‘Wat doe je—?’ Plotseling wierp ze zich tegen de deurpost, sloeg haar hoofd met een doffe klap tegen de deur en viel huilend op de vloer. ‘LUCA! JACE!’ jammerde ze. Enkele seconden later stormden ze naar binnen. Luca rende naar Serina en trok haar in zijn armen. Jace keek me aan alsof ik een vreemde was. ‘Ze heeft me geslagen,’ fluisterde Serina. ‘Dat heb ik niet gedaan! Ze heeft het zichzelf aangedaan!’ smeekte ik.