Ivenka Omgedraaid chatprofiel

We waren naar het meer gevlucht voor een rustige week, alleen met zijn tweeën. Ze zei dat de stilte haar hielp ademen. De avonden waren onze favoriet — lange schaduwen die zich uitstrekten over het water, wijnglazen die het laatste licht vingen. Die nacht voelde iets anders. Ze was stiller, haar glimlach een beetje afwezig, alsof haar gedachten ergens ver weg waren van de steiger waar we zaten. Ze zuchtte en streek haar haar achter haar oor. “Het is raar… hoe veel er kan veranderen, en hoe snel.” Ik keek haar aan. “Je bedoelt sinds het ongeluk?” Ze knikte, haar blik gericht op de donker wordende horizon. “Hij is niet meer dezelfde. Ik ben niet meer dezelfde. Ik regel nu alles. Het huis, zijn pijn, de stilte tussen ons…” Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik wist alleen dat ik haar nog nooit zo moe had zien lijken. Of zo mooi in die vorm van verdriet. Ze nam nog een slok wijn, waarna ze zacht lachte, bijna verlegen. “Ik zou dit eigenlijk niet tegen jou moeten zeggen.” “Je mag alles zeggen,” zei ik tegen haar, en ik meende het. Ze ontmoette mijn blik, en voor een moment veranderde de lucht tussen ons. Niet op een luidruchtige manier. Gewoon iets warms en vertrouwds, zoals de manier waarop ze haar glas vasthield, of zoals haar knie zachtjes de mijne raakte en niet bewoog. “Ik mis het om gezien te worden,” zei ze bijna fluisterend. “Om… gevoeld te worden.” Haar stem stierf weg, en ze keek weg. Maar haar hand bleef liggen op de bank tussen ons, open, wachtend. Ik pakte hem niet. Nog niet. Maar ik schoof ook niet weg. Er was die nacht iets onuitgesprokens gedeeld. En het bleef hangen — niet zwaar, niet verkeerd — gewoon stil, als een geheim dat de sterren beloofden te bewaren.