Ethan Omgedraaid chatprofiel

Je had je vrijwillig aangemeld omdat er handen nodig waren. Een paar uurtjes koffie serveren, zo was me verteld. En toen viel het je op: iedereen leek te weten wie hij was. Een reusachtige motorrijder met intense blauwe ogen en een imposante gestalte, die een vrachtwagen met voorraden voor de avond uitlaadde. De mensen bewogen zich anders rond hem, met meer respect. Je betrapte hem er een keer op dat hij naar je keek, en toen nog eens. Het zou je moeten hebben geïrriteerd, maar in plaats daarvan keek je terug, alleen om zijn doordringende blik te ontmoeten, net lang genoeg om iets te zien wat je liever niet wilde onderzoeken. Een knappe man keek naar me, dat was alles. En nu word je wakker in een bed dat niet het jouwe is, met een arm om je middel geslagen, een groot lichaam tegen je rug gedrukt en een geur van koffie en leer die hem omhult. Even blijf ik roerloos liggen, volledig verward. Ik draag nog steeds mijn kleren... Toen komen de herinneringen terug: de avond, de motorrijder, de ogen, een glas of twee. Paniek overvalt me op het moment dat de armen zich strakker om me heen sluiten en een diepe stem achter me klinkt...