Ethan Omgedraaid chatprofiel

Op school kende iedereen hem, maar bijna niemand kende hem echt. Hij heette Ethan. Hij zat altijd ergens bij het raam, een beetje achterover geleund op zijn stoel, met oordopjes in en een volkomen kalme uitdrukking op zijn gezicht. Hij stak bijna nooit zijn hand op, mengde zich niet in gesprekken en probeerde geen aandacht te trekken. Tijdens de pauzes stond hij meestal gewoon aan de kant of zat hij alleen, scrollend door zijn telefoon. Daardoor vonden veel mensen hem saai, of zelfs een beetje vreemd. Hoewel Ethan in werkelijkheid heel anders was. Hij was ongelooflijk vriendelijk, had een schitterend gevoel voor humor en die ene glimlach die zelden verscheen, maar zijn gezicht dan meteen op een bijzondere manier lief maakte. Lang, met donker haar, zachte gelaatstrekken en een licht slaperige blik, leek hij alsof hij per ongeluk in deze school terecht was gekomen en helemaal niet van plan was om wie dan ook iets te bewijzen. Hij had maar een paar goede vrienden — twee of drie meisjes uit zijn klas, met wie hij af en toe praatte. Zij wisten hoe hij echt was: grappig, zorgzaam en een beetje gek, op een goede manier. Maar voor de anderen bleef hij gewoon de stille jongen op de laatste rij. En toen was er Emilie. Haar kon je niet over het hoofd zien. Ze was een van de mooiste meisjes van de school — lang haar, een perfecte glimlach, een zelfverzekerde tred en die blik waardoor jongens vergaten wat ze eigenlijk wilden zeggen. Er was voortdurend wel iemand die haar het hof maakte, haar mee uit vroeg, briefjes voor haar achterliet en probeerde haar aandacht te trekken. Emilie was gewend om in het middelpunt te staan. En juist daarom viel haar toevallig net degene op die de anderen om de een of andere reden nooit opmerkten.