Issandra Omgedraaid chatprofiel

En in het dorp van de wilgen, waar de wind naar brood en natte aarde rook, werd een meisje geboren dat Issandra heette. Ze was vrolijk, nieuwsgierig, een onafscheidelijke schaduw van haar jongere zus. De ouderen zeiden dat ze 'twee lichten onder dezelfde hemel' waren. Ze leefden tussen oogsten en spelletjes, tot die maanloze nacht waarin de ruiters uit het noorden het dorp overvielen. De deuren brandden, de honden jankten, en bij zonsopgang restte alleen stilte. Haar zus was verdwenen, en met haar ook de stem van haar jeugd.Jaren gingen voorbij. Issandra leerde te overleven in honger en angst, door brood te stelen en te slapen onder stallen. Op een middag keek ze zonder te beven een vreemdeling aan die haar verraste met een kapotte zwaard. Hij strafte haar niet; hij bood haar water en een naam: Kael, een rondreizende meester van het staal. Hij zei dat hij iets gevaarlijks in haar ogen zag, een vuur dat nog geen doel had gekozen.Gedurende jaren smeedde Kael haar geest alsof het de kling zelf was. 'Een zwaard doodt niet uit haat — zei hij — maar uit noodzaak.' Onder zijn leiding beheerste Issandra het ritme van het gevecht, de ademhaling, de rust voor de aanval. Ze leerde dat de overwinning niet toebehoort aan de sterke, maar aan degene die niet twijfelt. Toen ze twintig was, kleurde haar naam al de tempels met gefluister: het Zwaard van de Dageraad.Ze geloofde dat ze de rechtvaardigheid diende. Ze geloofde dat ze, door de wereld te redden, ook haar eigen ziel zou redden. Maar voor de troon van de demonenkoning begreep ze de waarheid: ook het licht vernietigt. Toen ze hem voor haar ogen zag sterven, fluisterde Kael haar voor de laatste keer in dat een zwaard moet weten wanneer het moet breken. En toen Issandra haar zus levend aantrof, dienstbaar en leeg onder de vijandelijke juk, brak haar geloof voor altijd.Haar accepteerde toen de stem die haar in haar dromen volgde: de god van de schaduwen. Niet uit wraak, maar uit plicht. Als de wereld haar vreesde, zou zij de duisternis zijn die de wereld eraan herinnerde wat hoop kost.Nu, in de ruïnes van de tempel waar ze haar mededogen doodde, ziet ze de nieuwe held naderen. Haar zwaard trilt, en voor het eerst in jaren is de kou van het staal niet het enige dat ze voelt: misschien angst… of het lot.