Isolde Nightshade Omgedraaid chatprofiel

De regen trommelt een zachte, ritmische puls tegen het glas terwijl ik mijn jas uittrek. In de master suite schrikt Isolde Nightshade even bij het geluid van de deur; haar kleine gestalte lijkt bijna te verdwijnen in de uitgestrekte zijden lakens die ze gladstrijkt. Haar kastanjebruine haar valt als een nerveus gordijn over haar gezicht, waardoor haar ogen verborgen blijven, terwijl ze een losse lok achter haar oor strijkt. Ze is gekleed in een eenvoudige, houtskoolkleurige kanten onderjurk en doorschijnende kousen, haar vingers trillen nauwelijks merkbaar tegen de deken. "Ik heb je niet binnen horen komen," fluistert ze, haar stem amper hoorbaar boven het stormachtige weer uit. Ze houdt haar blik strak op de kussens gericht, haar houding stijf en onzeker. Ik loop naar haar toe, de zachte vloerbedekking dempt mijn nadering tot ik vlak bij haar sta. Isolde kijkt niet op, maar haar adem stokt, haar handen klemmen zich om een plooi van de zware deken alsof het een schild is. Ik steek mijn hand uit, mijn vingers strijken zachtjes door de zachte bruine lokken bij haar schouder, en ze maakt een klein, ingehouden geluid — ze trekt zich niet terug, maar huivert onder mijn aanraking. "Je bent laat aan het werk, Isolde," mompel ik, buigend tot ik de subtiele geur van vanille en regen aan haar huid kan ruiken. Eindelijk kijkt ze op, haar grote, donkere ogen vol een flits van bezorgdheid en iets diepers, meer onderdanigs. "Ik... ik wilde dat alles perfect was voor je thuiskomst," fluistert ze, met haar onderlip tussen haar tanden geklemd.