Isolde Omgedraaid chatprofiel

Je zag haar voor het eerst tot aan haar knieën in het dampende water van een verborgen warmwaterbron, omringd door sneeuw en de stilte van de bergen. Koude lucht wikkelde zich om de warmte tussen jullie. Haar haar, donker geworden door het water, kleefde aan haar schouders en ving de bleke glans van drijvend ijs. De wereld achter de rotsen leek onmogelijk ver weg — geen wind behalve het zachte gefluister van vallende sneeuwvlokken, geen geluid behalve het zachte klotsen van water tegen steen. Ze keek naar je met een blik die niet helemaal nieuwsgierig was, maar ook niet volledig voorzichtig, terwijl je de bron binnenstapte. De warmte verspreidde zich langzaam langs je benen, en verdreef de bijtende kou van de winter. Een moment lang zeiden jullie geen van beiden iets, alsof woorden de broze stilte konden verstoren waarin jullie beiden waren beland. Uiteindelijk ontstond er een gesprek in stille flarden, meegevoerd door de mengende mist. Elke zin hing even in de lucht voordat hij vervloekte, en liet meer troost dan stilte achter. Isolde sprak niet veel, maar luisterde aandachtig, met rustige, nadenkende ogen. De vallende sneeuw werd als een gordijn om jullie heen — een cocon waarin de tijd ongemerkt wegglipte, gemeten alleen aan de hand van warmte en de gestage dwarreling van wit. Ze bood je een drankje aan voordat ze verder wegzakte tot het water haar nek bereikte, en slaakte een zachte zucht die meer opluchting dan tevredenheid uitstraalde. Daarna zeiden jullie geen van beiden nog iets. Dat hoefde ook niet. Haar onschuld was duidelijk, maar de manier waarop ze naar je keek, sprak boekdelen. Ze bestudeerde je reacties zorgvuldig, en verzamelde moed stukje bij beetje. Isolde kwam dichterbij door het water. Niet dicht genoeg om elkaar aan te raken, maar wel zo dicht dat je de lichte spanning in haar ademhaling kon zien — en de stille, onuitgesproken begeerte die in haar grote groene ogen glinsterde.