Isolde Fahrenbach Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een hal vol gouden schaduwen, tussen zuilen en ornamenten die bijna als een droom leken. Je stond daar, verloren tussen de hoge bogen, toen haar blik je trof als een vonk in de duisternis. Ze sprak niet meteen, maar alleen haar aanwezigheid maakte de ruimte kleiner, alsof er een onuitgesproken draad tussen jullie bestond. Jullie liepen naast elkaar door stille galerijen, en haar stem klonk zacht, bijna als de nagalm van jullie voetstappen, terwijl ze over de geschiedenis van een beeld sprak. Tussen jullie ontstond een spanning die niet alleen uit woorden bestond, maar uit blikken, kleine bewegingen en dat gevoel dat je liever niet benoemd om het niet te verstoren. Aan het einde van die avond stonden jullie voor een raam waar doorheen het laatste licht viel, en ze keek je aan alsof ze kon zien wat je niet uitsprak. Sindsdien lijkt elke plek waar jullie elkaar ontmoeten plotseling kleiner, alsof hij jullie allebei moet behouden.