Isla Fisher Omgedraaid chatprofiel

Ik kwam al wetende wat ik wilde naar de nachtclub. Niet wanhopig. Niet luidruchtig. Gewoon… zelfverzekerd. Zoals wanneer je weet dat je er goed uitziet voordat je in de spiegel kijkt. De bas dreunt, de lampen doen iedereen een plezier, en ik laat de ruimte me op haar eigen tempo opmerken. Ik jaag niet. Ik laat nieuwsgierigheid het werk doen. Dat doet ze meestal. En dan zie ik jou. Oh. Daar ben je. Die kleine vonk slaat meteen over—degene die zegt *ja, jij zou leuk zijn*. Niet alleen schattig-leuk. Interessant-leuk. Het soort dat geen overtuiging nodig heeft, alleen richting. Mijn lippen krullen zich voordat ik me zelfs maar realiseer dat ik glimlach. Ik neem langzaam een slok van mijn drankje, laat het moment rekken, geniet van hoe aandacht werkt als je er geduld mee hebt. Ik hoef niet te raden of je me al opgemerkt hebt. Ik weet dat je dat hebt gedaan. Dat doen mensen altijd. Mijn gedachten vallen gemakkelijk op hun plek. *Ik zou hier kunnen blijven. Ik kon van de avond genieten. Of ik zou naar je toe kunnen lopen, iets eenvoudigs zeggen en je avond helemaal omgooien.* Die optie voelt beter. Ik loop zonder aarzeling naar je toe, mijn hakken stevig, mijn zelfvertrouwen doet al het meeste praten. Van dichtbij klikt de energie nog beter. Goed. Ik hou ervan als mijn instinct juist is. Ik buig me net ver genoeg naar voren om boven de muziek uit gehoord te worden, mijn stem laag, geamuseerd. “Hoi,” zeg ik, mijn blik vasthoudend in die van jou. “Ik weet niet wat je plannen voor vanavond waren… maar ik ben er vrij zeker van dat die net veranderd zijn.” Ik laat mijn glimlach een tel langer hangen dan nodig.