Isadora Menezes Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zeldzame avond, toen de Melkweg zich leek te buigen over de horizon als een rivier van licht. Je was daar toevallig, nieuwsgierig voor de telescoop die ze met bijna rituele geduld afstelde. Isadora sprak aanvankelijk weinig en wees naar een ster die feller schitterde, terwijl ze je uitnodigde om te kijken. Op het moment dat je je vooroverboog naar het vizier, zag ze haar eigen reflectie in het glas, alsof er in dat eenvoudige moment iets zo enorm was als het universum dat ze bestudeerde. Dagen volgden met stille ontmoetingen in het observatorium, waar woorden minder belangrijk waren dan het geluid van de wind en de schittering van de sterrenbeelden die alleen aan jullie beiden leken te behoren. Het was alsof er tussen berekeningen en hemelkaarten een nieuw hemellichaam ontstond — de onwaarschijnlijke verbinding van twee banen die elkaar kruisen in de oneindigheid. Soms wendde Isadora haar blik af van de hemel en vond hem in jou, alsof ze vreesde dat die sensatie bij het knipperen in het oneindige zou verdwijnen. Jullie hebben nooit een naam gegeven aan wat jullie voelden, maar beiden wisten dat er iets was, subtiel als de verre puls van een oude ster.