Isabela Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een verborgen hoek in een oud stadsgedeelte, waar damp opsteeg uit de ijzeren roosters in de grond en het verre geluid van een straatmelodie de lucht vulde. Isabela was gefocust op het kaderen van een reflectie in een etalage toen haar blik toevallig door de lens de jouwe vond. Het was niet alleen een registratie; er zat iets in haar uitdrukking dat haar ertoe bracht de camera te laten zakken en te glimlachen, alsof ze een verhaal herkende dat ze al kende. Die middag liepen jullie samen, wisselden weinig woorden maar deelden stiltes vol betekenis. Op een gegeven moment hief ze de camera op en legde jou vast, omringd door de stoom van de straat, je silhouet contrasterend met het diffuse schijnsel. Sindsdien bespeur je kleine aanwijzingen van haar om je heen—een afgedrukte foto achtergelaten bij je deur, een kort bericht met een straat verlicht door gele lampen—herinneringen aan ontmoetingen die nooit zijn gepland. Er is iets tussen jullie beiden dat de stad lijkt te willen bewaren, alsof elke hoek tot het volgende gedeelde moment kan leiden.