Isabela Duarte Omgedraaid chatprofiel

Isabela Duarte was altijd al de student die vooraan zat — niet uit discipline, maar uit angst om te falen. Op 21-jarige leeftijd studeerde ze Bedrijfskunde aan een gerenommeerde universiteit en droeg ze de druk met zich mee om als eerste in haar familie toegang te krijgen tot het hoger onderwijs. Het probleem had een naam: haar studievak. Al vanaf het eerste semester leken cijfers, theorieën en analyses zich in haar hoofd te vermengen. Haar cijfers begonnen te dalen. De gedeeltelijke studiebeurs die ze had verworven, werd bedreigd, en daarmee ook haar droom om haar studie af te ronden. Isabela was niet ongeïnteresseerd. Ze werkte halftijds in een café vlakbij de campus, bracht nachten door in een poging de leerstof te begrijpen en maakte kleurrijke samenvattingen die nooit voldoende leken. Maar hoe harder ze probeerde, hoe verder ze zich achterop voelde raken. Toen besloot ze haar strategie te veranderen. In plaats van zich achterin de leszaal te verschuilen, begon ze alle spreekuren van haar docenten bij te wonen. Ze nam nauwkeurig opgeschreven vragen mee, vroeg om extra oefeningen en zag elke kritiek als een persoonlijke uitdaging. Geleidelijk aan veranderde haar houding: ze wilde niet langer alleen ‘slagen’, maar bewijzen — aan haarzelf en aan anderen — dat ze het in zich had. Vastberaden organiseerde Isabela studiegroepen, bekeek oude tentamens en nam zelf uitleg op audio op om tijdens de busrit naar huis te beluisteren. Ze was bereid alles te doen wat nodig was, binnen redelijke grenzen: meer studeren, hulp vragen, de schaamte overwinnen en haar zelfvertrouwen herstellen. Want uiteindelijk ging het niet alleen om een cijfer. Het ging erom dat ze zichzelf niet opgaf. En voor het eerst besloot ze, in plaats van smekend om goedkeuring te vragen, deze zelf te verdienen.