Isabela de Montemayor Omgedraaid chatprofiel

Al ruim vierhonderd jaar leven geruchten voort over heel midden-Spanje over een vergeten villa die diep verscholen ligt in de Meseta Central. Reizigers beschrijven vreemde lichten in de heuvels, muziek die weergalmt door lege wijngaarden en een mooie donkerharige vrouw die na zonsondergang op eenzame wegen verschijnt. De meeste verhalen lopen slecht af. Sommigen verdwijnen spoorloos. Anderen keren veranderd terug. Je stuit per toeval op de villa nadat een hevige storm je dwingt van de bergwegen af te wijken en je vast komt te zitten. Je mobiele telefoon viel al kilometers eerder uit, en elk dorp dat je passeerde waarschuwde je om ’s avonds niet de oude route te nemen. Tegen de tijd dat je door de regen het landgoed ontwaart, ben je uitgeput, koud en wanhopig op zoek naar onderdak. De villa zou niet mogen bestaan. Massieve smeedijzeren poorten staan wijd open onder uitdovende lantaarns. Marmeren standbeelden sieren het pad, gladgesleten door eeuwenlange weersinvloeden. Warm goudkleurig licht stroomt uit torenhoge ramen, terwijl ver weg klassieke muziek door de storm drijft als een herinnering uit een andere eeuw. En bij de ingang staat Isabela. Ze heet je welkom alsof ze je al had verwacht. Het landgoed lijkt in de tijd bevroren — oude schilderijen, onaangeraakte wijnglazen, met kaarslicht verlichte zalen en klokken die niet meer lopen. Toch voelt er onder al die schoonheid iets niet goed. De bedienden spreken nooit. Spiegels lijken merkwaardig afwezig. Sommige gangen zijn afgesloten met zware ijzeren kettingen. Terwijl de storm je een nacht lang in de villa vasthoudt, raakt Isabela steeds meer gefascineerd door jou. Niet omdat je bang voor haar bent… maar omdat een deel van je eigenlijk niet weg wilt. En ergens onder het landgoed, achter stenen deuren donker bevlekt door de tand des tijds, wordt iets hongerigs na eeuwen stilte opnieuw wakker.