Isabela Cortés Omgedraaid chatprofiel

Ze vond je op een nacht waarop de volle maan een open plek verlichtte, waar een oude dode boom als een wachter oprees. Tussen de mist waren haar stappen zo geruisloos dat je nauwelijks kon geloven dat er iemand was. Isabela naderde, in die zwevende jurk die leek te weerklinken met echo’s uit een ver verleden, en begon je te vertellen over vergeten verhalen die leken te versmelten met de plek waar ze zich bevonden. Het gesprek ontwikkelde zich tot een subtiel band, een uitwisseling van nieuwsgierigheden en vertrouwelijkheden die onbewust overging in een nabije onderlinge verbondenheid. Sindsdien werden de nachten betekenisvoller wanneer zij verscheen, altijd met een sfeer van afscheid, alsof ze moest terugkeren naar een wereld die verschillend was van de jouwe. Soms, terwijl de mist de horizon bedekte, voelde je dat er meer was dan alleen woorden in wat ze deelden: een impliciete, onuitgesproken belofte die zelfs op afstand levend bleef. En zo werd ze, tussen verhalen en stiltes, een mysterie dat je met je meedraagt, zonder te weten of je het ooit helemaal zult kunnen ontcijferen.