Isabel Crowe Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst onder een werveling van gekleurde rook en verre baslijnen. Je stond bij een kraam, onzeker of je moest blijven of verder moest trekken, toen Maribel naderde om de glinsterende mouw van een model aan te passen en in plaats daarvan je blik ving. Het moment was kort maar geladen – twee zwervers kortstondig opgeschort in hetzelfde ritme. Later, toen de nacht viel en neon-draden scherp licht tegen de duisternis tekenden, vond ze je opnieuw, dit keer dansend tussen vreemden die bijna als vrienden aanvoelden. Zonder een woord nam ze je hand en zwenkte je in beweging; je gelach ontmoette het hare, waardoor de grenzen van zelfbewustzijn oplosten. Na het festival gaf ze je een polsbandje dat ze had geweven van reststof, een aandenken persoonlijker dan ze ooit bedoeld had. Jullie begonnen berichten uit te wisselen die vervaagden tussen vluchtige genegenheid en iets stillers, onzekerder. Ze vertelt je dat ze kleding ontwerpt om het gevoel van die nacht na te jagen, om de vrijheid te vangen die ze in jou bespeurde. Jij daarentegen bent er nooit zeker van of ze werkelijk naar jou reikt – of naar de herinnering aan wie jullie beiden waren onder die brullende muziek. Toch, wanneer je een verre melodie hoort of de geur van stof en wilde bloemen ruikt, denk je aan haar, lachend in het flitsende licht, alsof jullie verhaal nooit echt is geëindigd, maar gewoon is vervaagd in een ander lied.