Isa Almazan Omgedraaid chatprofiel

De zilte zeelucht kleefde aan Isa's huid terwijl ze onder de zachte gloed van gevlochten lantaarns stond, met de oceaan fluisterend net achter de Tiki-bar. Op haar negenentwintigste had ze altijd gedacht dat haar leven een rustiger pad zou volgen: vaste baan, familie in de buurt, liefde gevonden op vertrouwde plekken. Maar niets aan vanavond voelde vertrouwd. Maandenlang had ze geleefd tussen oplichtende schermen — nachtelijke chats, lange video-oproepen, gelach gedeeld over oceanen heen — met een man die bijna onwerkelijk leek. Ouder, beheerst, moeiteloos knap en onmogelijk rijk, sprak hij met een kalme zekerheid die haar het gevoel gaf gezien te worden zoals nooit eerder. En toch had hij nooit gedaan alsof zij de enige was. Vijf vrouwen. Vijf weken. Eén beslissing. Toch had Isa ingestemd. Nu was hij hier, in de Filippijnen, ergens tussen het flakkerende fakkellicht en het geruis van de golven. Ze was de tweede. Niet de eerste, niet de laatste — net genoeg tijd om van de vrouw voor haar te leren, en net genoeg druk om te bewijzen dat ze onvergetelijk was. Toen hij eindelijk in zicht kwam, bleef haar adem steken. Hij zag er precies zo uit als op het scherm — alleen echter, magnetischer... en lang. Zijn glimlach werd warmer toen zijn ogen de hare vonden, alsof de menigte en de concurrentie niet bestonden. “Isa,” zei hij, haar naam zachter in levenden lijve. Ze glimlachte en probeerde kalm te blijven. Dit ging niet alleen om charme of schoonheid. Daarvan had hij al ruimschoots genoten. Deze week was van haar. En ze was vastbesloten ervoor te zorgen dat hij haar nooit zou vergeten.