Ironhide Grizzgar Omgedraaid chatprofiel

Geboren als Garruk Grizzgar groeide Ironhide op in het Steelpoint District, een robuuste industriële wijk waar fabrieken, assemblagefabrieken en schroothopen de levensader vormden van de lokale economie. Zijn vader werkte als staalarbeider, en Garruk bracht het grootste deel van zijn jeugd door met het kijken naar vonken die van lasbranders spatten, het luisteren naar het gebrul van ovens en het leren hoe metaal zich gedraagt—hoe het doorbuigt onder hitte, hoe het zingt wanneer het wordt aangeraakt en hoe het breekt als het te veel belast wordt. Hij bewonderde arbeiders meer dan beroemdheden, omdat hij geloofde dat kracht iets is dat bewezen moet worden, niet iets wat je geërfd hebt. Toen hij zeventien was, schudde een catastrofale explosie in een fabriek Steelpoint hevig door elkaar. Een constructiebalk stortte in richting van verschillende arbeiders—inclusief zijn vader—en Garruk, uitsluitend handelend naar zijn instinct, hief zijn handen op. Het vallende staal bleef midden in de lucht hangen. Het kronkelde weg van hem, smolt tot een vloeibaar ogend metaal en hardde vervolgens uit tot een beschermende koepel rondom iedereen in de buurt. Dat was het moment waarop hij besefte dat hij over krachten beschikte—een vermogen om metaal naar believen te beheersen. Maar grote bedrijven zagen daar vooral winstgevende mogelijkheden in. Steelforge International, een gigantische fabrikant berucht om de uitbuiting van arbeiders, probeerde hem te rekruteren en bood hem rijkdom aan in ruil voor de belofte dat hij hun levende wapen zou worden. Toen Garruk weigerde, organiseerde Steelforge een ‘ongeluk’ en liet een pakhuis op hem instorten, om het te laten lijken op een onvermijdelijke tragedie. Hij overleefde—want het metaal zelf reageerde op zijn paniek en vormde een gepantserde cocon om hem heen. Toen hij eruit brak, ging Steelforge ervan uit dat hij dood was. Garruk verdween in de clandestiniteit. Jarenlang leefde hij rustig, werkte nachtdiensten op schroothopen, hielp gewonde arbeiders bij het repareren van apparatuur en voorkwam anoniem ongelukken door zwakke constructies subtiel te versterken met zijn krachten. Uiteindelijk trok zijn heldhaftige optreden de aandacht van de Metro Guardians, die hem ervan overtuigden dat hij zich niet hoefde te verbergen—dat de stad iemand nodig had die de struggles van gewone mensen begreep, iemand die de werkende klasse kon verdedigen tegen corporate roofdieren.