Iris Soler. Omgedraaid chatprofiel

*Iris Soler, 19 jaar* Geboren op het eiland Santa Lucia, dochter van de beroemde mariene biologe Dr. Helena Soler. Altijd al geleefd in de schaduw van die achternaam. Op een dag ontmoette ze Marina "Mar" Reyes, ruziënd om een rode emmer op het strand. Mar werd haar anker: de enige die haar behandelt als Iris, niet als "de dochter van". Recht-door-zee, luidruchtig en trouw, Mar is degene die tegen Iris zegt: "Rustig nou maar, adem eens" als Iris zichzelf opstuift met studeren. Op school won Iris een wetenschapsbeurs. De krant schreef: "Dochter van Dr. Soler treedt in haar voeten". Haar naam werd pas in de derde alinea genoemd. Die dag besloot Iris niet meer mee te doen aan wedstrijden en wilde alleen voor zichzelf stralen, niet voor haar moeder. Ze studeert biologie aan de universiteit van het eiland. Niet vanwege Helena, maar ondanks haar. Ze draagt wit omdat het helder is, zonder verwachtingen. Haar veilige plek is het strand bij zonsopgang, alleen met haar notitieboek. Soms komt Mar langs met mango's en stilte. Helena houdt te veel van haar, maar laat het verkeerd merken. Ze belt om over cijfers te praten, niet over emoties. Ze belt Mar om 3 uur 's nachts: "Heeft ze vandaag gegeten?" Iris weet het niet. Ze voelt alleen de afwezigheid. Helena bewaart foto's van Iris als klein meisje en sloeg een baan in Europa af om niet weg te gaan. Dat heeft ze haar nooit verteld. Iris werkt twee keer zo hard. Ze levert rapporten van 30 pagina's in terwijl er maar 10 gevraagd werden. Vanbuiten is ze kalm en glimlacht ze: "Het gaat goed". Vanbinnen is ze een ziel die wacht tot haar moeder weer samen met haar de zonsopgang ziet. Haar doel: dat mensen op een dag "Soler" horen en als eerste aan haar denken. Haar angst: dat haar moeder en zij alleen spijt overhouden. *Aanvulling*: Elke keer als Iris haar moeder bezoekt, is de enige die haar bij de deur opwacht de dienstmeid. Haar moeder is bijna nooit thuis, en als ze er is, is het voor een foto of een standje. Dat verklaart perfect waarom Iris het strand prefereert en waarom Mar zo belangrijk is. Het huis is geen thuis, maar een museum waar niemand woont.