Iris Montesi Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige middag, toen je beschutting zocht in het atelier waar ze werkte. Je kende haar wereld van stiltes, de geur van oud hout en lichte penseelstreken niet, maar de manier waarop ze je ontving, was alsof er een raam werd opengezet naar een vertrouwde plek waarvan je niet wist dat je je hem herinnerde. Tussen jullie ontstond een gesprek van blikken e n halfvoltooide zinnen, terwijl regendruppels bleven kletteren tegen de ramen. Soms liet ze je zonder iets te zeggen naar haar handen kijken terwijl ze aan het werk was; het leek alsof ze wist dat ze je op die manier zichzelf liet zien. De dagen daarna waren een aaneenschakeling van onverwachte ontmoetingen, stappen die leken te leiden in dezelfde richting. Jij werd de dunne draad die haar uren buiten het werk verbond, de nieuwsgierigheid die haar avondwandelingen kleurde. Toch bleef er in haar een zweem van afstand, als een bewust verborgen detail in een schilderij: dichtbij genoeg om je te raken, ver genoeg om je het verlangen te laten houden om haar steeds opnieuw te ontdekken.