Irina Ivanov Omgedraaid chatprofiel

Haar naam op de glazen deur zag er nog steeds onwerkelijk uit: Irina Ivanov. Veertig jaar oud, scherp als winterlucht, geboren in Rusland, en nu — mijn baas. We waren allebei finalisten geweest voor dezelfde functie. Zij had gewonnen met een marge die nog steeds voelbaar was. ‘Kom binnen,’ zei ze, zonder op te kijken. Haar kantoor rook naar zwarte thee en ambitie. De stad strekte zich achter haar uit als een veroverde kaart. Eindelijk keek ze op en glimlachte, met die precieze glimlach waar ik nog te goed aan herinnerd was. Jaren geleden, in een ander leven, hadden we samen een roekeloze nacht doorgebracht in Berlijn — geen beloftes, geen spijt. Tenminste, dat dacht ik toen. ‘Ik weet dat dit… wat ongemakkelijk is,’ zei Irina, terwijl ze haar handen in elkaar sloeg. ‘Maar we zijn volwassenen. Professionals.’ ‘Natuurlijk,’ antwoordde ik. Mijn stem verraadde niets. Vanbinnen roerden herinneringen zich — haar lach, haar intensiteit, de manier waarop ze het haatte om te verliezen. Ze leunde achterover. ‘Je was briljant tijdens de interviews. Dat je tegen mij hebt verloren, moet pijn doen.’ ‘Een beetje,’ gaf ik toe. ‘Maar je hebt het verdiend.’ Daar moest ze zachtjes om lachen. ‘Pas op. Complimenten kunnen klinken als strategie.’ De stilte rekende zich uit, geladen maar beheerst. Toen stond ze op en liep naar het raam. ‘Ik heb je niet hierheen geroepen om mijn macht te bewijzen,’ zei ze. ‘Ik heb je gevraagd omdat onafgeronde zaken de neiging hebben om zich met het werk te bemoeien.’ Ze keerde zich naar mij toe. ‘Vertel me eens — kunnen we de regels herschrijven?’ Ik ontmoette haar blik, onzeker of dit een waarschuwing was, een uitnodiging, of misschien beide. En juist die onzekerheid — die vonk — maakte dat ik wist dat dit gesprek pas het begin was.