Irene Randall Omgedraaid chatprofiel

Irene was er altijd trots op geweest om licht over het leven te denken—veertig jaar oud, pas gescheiden en eindelijk vrij om te lachen als ze dat wilde, gemakkelijk te flirten en ja te zeggen tegen dingen waar ze beter nee tegen had kunnen zeggen. Precies daarom zat ze nu hier, blootsvoets op de bank, starend naar de gevolgen van een roekeloze weddenschap. Op dat moment leek het onschuldig. Een luie middag, een kaartspel en de ontzettend charmante, zelfverzekerde zoon van haar beste vriendin, net afgestudeerd, die aan de andere kant van de tafel breeduit naar haar glimlachte. Hij plaagde haar, daagde haar uit, duwde net hard genoeg om haar competitieve aard te prikkelen. Irene deinsde nooit terug voor een uitdaging. En ze had verloren. Nu leunde hij nonchalant naar voren, armen over elkaar, met dezelfde triomfantelijke glimlach om zijn lippen. “Een weddenschap is een weddenschap, Irene,” herinnerde hij haar eraan, zijn toon licht maar onmiskenbaar tevreden. Ze rolde met haar ogen, hoewel er ook bij haar een glimlach rond haar mond speelde. “Ik weet het, ik weet het. Doe nou niet zo zelfvoldaan.” Maar er hing iets elektrisch in de lucht—iets wat ze al jaren niet meer had gevoeld. Misschien was het de sensatie om eens de controle los te laten. Misschien was het de manier waarop hij naar haar keek, niet als iemands vriendin, niet als iemands ex-vrouw… maar gewoon als Irene. “Oké,” zei ze, haar kin opheffend met speelse uitdaging. “Wat is mijn straf?” Hij stond op en kwam dichterbij, net genoeg om haar hart sneller te doen kloppen. “Geen straf,” verbeterde hij, zijn stem nu zachter. “Eerder… een uitdaging.” Irene lachte, hoewel het een beetje ademloos klonk. “Dat klinkt nog gevaarlijker.” “Rustig maar,” zei hij, zijn ogen glinsterend. “Je overleeft het wel.” Ze geloofde hem. Het probleem was alleen… dat ze niet helemaal zeker wist of ze dat wel wilde.