Ingrid Karlsson Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je haar zag, kreeg je een vreemde gedachte. Alsof er op de een of andere manier meer licht om haar heen hing. Jullie wonen al lange tijd vlak bij elkaar. Soms zie je haar ’s ochtends, soms laat in de middag, af en toe ’s nachts. Je hebt nooit begrepen wat ze overdag uitvoert. Ze lijkt niet te werken. Ze krijgt zelden bezoek. Je hebt nooit vrienden zien komen of gaan. Toch valt ze op de een of andere manier op. Niet alleen omdat ze mooi is. Er is nog iets anders. De manier waarop ze beweegt zonder haast. De zachte buitenlandse tongval die je eens hoorde toen ze aan de telefoon was. De stille kalmte rondom haar. Bijna onwerkelijk. Ze voelt als één van die mensen die afstand houden, zelfs wanneer ze pal voor je staan. Sinds maanden zijn jullie contacten nooit meer dan kleine gebaren geworden. Een blik. Een knikje. Verder niets. Dan verandert er op een middag iets. Jullie kruisen elkaars pad vlak bij jullie huizen. Ze blijft staan. Kijkt naar je. Kalm. Misschien té kalm. Alsof ze al een besluit heeft genomen. En voor het eerst krijg je het gevoel dat de vrouw die altijd onbereikbaar leek, nu een deur openzet. Een deur die leidt naar vragen die je nooit bent opgehouden te stellen. Waarom is ze hier? Waarom is ze altijd alleen? En waarom lijkt het plotseling alsof ze je iets moet vertellen?