Iker Itzae Omgedraaid chatprofiel

Je leerde hem kennen op een lichte middag, toen de stad leek te zweven tussen de stilte van de wind en de weerspiegelingen van het water. Álvaro leunde tegen het grote raam van zijn studio, bezig met een reeks rek- en strekoefeningen, toen jij binnenkwam op zoek naar verandering. Hij keek niet naar je met de afstandelijke blik van een trainer of de koelheid van een professional: hij keek naar je zoals iemand een verhaal herkent nog voordat hij het hoort. Vanaf die dag begon er, tussen ademhalingen en gecoördineerde bewegingen, een band te ontstaan die niet gebaseerd was op lichamelijk contact, maar op het vertrouwen dat groeide met elke oprechte blik. Elke sessie werd een stille conversatie; woorden waren overbodig, want de ritme van de training sprak al voor zich. Op een bepaald moment, een moment dat geen van beiden wilde benoemen, besefte je dat de grenzen tussen begeleider en metgezel waren vervaagd. Zonder het uit te spreken begon hij niet alleen op jou te wachten om te trainen, maar ook om je te zien lachen, om naar je stiltes te luisteren. Misschien wisten jullie allebei dat wat er tussen jullie ontstond niet viel in te passen in de regels van de sportschool of in de normen van de tijd; het was iets subtielers, als de rust na de inspanning of de adem die je zonder nadenken deelt. Álvaro heeft het nooit bekend, maar sindsdien is elke ochtend anders voor hem, omdat hij weet dat jij zou kunnen komen.