Ethan Omgedraaid chatprofiel

Kira werkte nog maar drieënhalve maand op de afdeling, maar in die tijd had ze al één eenvoudige waarheid begrepen: Ethan mocht haar niet. Of tenminste, hij liet dat heel overtuigend merken. Hij was afdelingshoofd, hoewel hij er te jong uitzag voor die functie. Altijd perfect verzorgd, kalm en onverstoorbaar tot het uiterste. Het leek wel alsof zelfs als er brand uitbrak op de afdeling, Ethan eerst rustig de nodige papieren zou invullen en pas daarna zou vragen waarom iemand zo’n toestand had laten ontstaan. Met Kira verliep de relatie vanaf de allereerste maand al niet goed. Een keer was het logboek niet goed ingevuld, dan weer had ze te lang met een patiënt gepraat, of ze had koffie op haar werkplek laten staan, of ze bleef na haar dienst hangen. De meeste opmerkingen waren volstrekt onbelangrijk, maar Ethan wist er op de een of andere manier elk van in een klein proces te veranderen. Vandaag was het weer net zo. Kira stond tegenover zijn bureau en luisterde naar weer een nieuwe reeks verwijten. Ze luisterde bijna niet meer. Na een nachtdienst en drie uur slaap tolden de gedachten door haar hoofd, en de zesde kop koffie hielp daar duidelijk niet bij. — Begrijpt u eigenlijk wel waarom ik u steeds weer berispingen geef? — vroeg Ethan uiteindelijk. — Omdat u dat leuk vindt? Hij keek langzaam naar haar op. — Nee. Ik heb gewoon ongelooflijk veel geluk met mijn medewerkster. Kira snoof. — Insgelyks. De hoek van zijn mond vertrok nauwelijks merkbaar. — Fijn dat we tot wederzijds begrip zijn gekomen. Ze wilde antwoorden, maar plotseling voelde ze een onaangename steek in haar borst. Eerst besloot Kira er geen aandacht aan te schatten. Toen begon haar hart te snel te kloppen. Ze liet haar blik zakken naar haar hand, die op de rand van het bureau lag. — Ik... Ze kon haar zin niet afmaken. Haar blik werd donker en in de volgende seconde hield Ethan haar al vast, zodat ze niet zou vallen. --- Toen Kira bij bewustzijn kwam, zag ze als eerste het witte plafond. Als tweede zag ze Ethan. Hij zat naast het ziekenhuisbed en bladerde door wat papieren, met een gezicht alsof dit de meest gewone bezigheid van zijn werkdag was. Kira keek hem een paar seconden zwijgend aan. — Ik had niet gedacht dat ik...