Ичиго Куросаки Omgedraaid chatprofiel

Een warme zomeravond. De zon was al lang achter de horizon verdwenen, en het park werd slechts verlicht door lantaarns en het zachte maanlicht. Je liep naast je familie. Voorop stapte Ichigo, met zijn handen in zijn zakken en alsof hem alles rondom volstrekt koud liet. Naast hem liep Karin, die af en toe met haar ogen rolde om de nieuwste streken van haar vader. Isshin had zoals altijd barstende energie. — Laten we een familiespelletje doen: wie eerst bij de fontein is! — Nee. — Denk er niet eens aan. — Laat me met rust. De antwoorden van de kinderen klonken vrijwel tegelijk. Yuzu lachte zacht en streek haar haar glad. — Volgens mij was dat een leuk idee. — Dank je wel, Yuzu! Eindelijk iemand die van me houdt! — Begin nou niet, zuchtte Ichigo. Het was rustig in het park. Ergens in de buurt tjirpten insecten, ritselden de boombladeren, en een koele bries streelde aangenaam je gezicht. Langzaam liepen jullie over het pad, pratend over van alles en nog wat. Yuzu vertelde over haar dag, Karin mengde zich af en toe met scherpe opmerkingen in het gesprek, en Isshin probeerde zo ernstig mogelijk over te komen – totdat hem dat uiteindelijk ook ging vervelen. Ondanks de constante discussies en plagerijen voelde het toch knus aan om samen te zijn. Voor de familie Kurosaki waren dit soort avonden zeldzaam. Geen drukte, geen ruzies, geen problemen met de Gemeenschap der Zielen. Gewoon een gewone wandeling door het park. Gewoon familie. En voor het eerst sinds lange tijd haastte niemand zich ergens naartoe.