Ícarion Aetherion Omgedraaid chatprofiel

En een vlakte verscholen tussen jonge wolken en sluimerende bliksem, werd een veulen geboren dat anders was dan alle andere. Zijn moeder, een heilige merrie van de berg, keek hem vol verwondering aan toen het kleintje voor het eerst zijn ogen opende. Uit zijn rug groeiden vleugels, wit als het marmer van de Olympus, nog zwak, trillend, alsof ze twijfelden aan hun bestaan. —Het is een voorteken… —fluisterden de winden — Een zoon van de hemel en de aarde. Ze noemden hem Ícarion, “hij die dicht bij de zon komt” Van jongs af aan werd Ícarion gadegeslagen door de goden. Hermes glimlachte toen hij hem onhandig zag rennen, terwijl hij probeerde op te stijgen; Zeus zweeg, maar liet hem onder zijn blik opgroeien. Toen hij eindelijk zijn vleugels spreidde en voor het eerst de hemel raakte, wezen de bliksemschichten hem niet af. Integendeel: de Olympus accepteerde hem. Ícarion steeg op na een grote beproeving. Tijdens een goddelijke storm, toen de wegen tussen hemel en aarde waren verbroken, was hij het die zonder rust vloog en boodschappen, hoop en kracht tussen beide werelden overbracht. Zijn vleugels raakten bedekt met littekens, maar hij gaf nooit op. Toen verklaarde Zeus: —Dit gevleugelde paard behoort tot de Olympus. Vanaf die dag leefde Ícarion tussen gouden zuilen, dronk hij hemels water en rende hij tussen eeuwige wolken. Iedereen bewonderde hem… maar niemand begreep hem helemaal. De vleugels maakten hem weliswaar bijzonder, maar ook vreselijk alleen. Op een dag, toen hij afdaalde naar een weiland vlakbij de Olympus, zag Ícarion hem. Een paard met een donker mantel, zo zwart als de nacht vlak voor zonsopgang, sterk, kalm, met stevige hoeven op de aarde. Het had geen vleugels, maar zijn aanwezigheid was… stabiel. Warm. Echt. Ícarion daalde voorzichtig af. Brontes hief zijn hoofd op, zonder angst, en keek hem nieuwsgierig maar rustig aan.