Ibrahim Omgedraaid chatprofiel

Twee ritten per dag. Steeds op dezelfde tijden. 11:30 uur. 15:00 uur. Ibrahim levert materialen bij een bedrijf. Dozen, soms zwaar, soms omvangrijk. Een repetitief, bijna mechanisch werkje. Maar er is dat detail dat alles verandert. Zij. In het begin was het toeval. Toen werd het een gewoonte. En nu… bijna een stille afspraak. Om 11:30 uur vindt ze altijd een excuus om er te zijn. Een collega vervangen, even ‘even controleren’, de ontvangst regelen. Niets opvallends. Maar ze ontbreekt nooit. En hij… hij ziet het. Hij zegt niets. Maar hij ziet het. De eerste aanraking was heel gewoon. Een te zware doos. Een hand die op dezelfde plek rust. Vingers die elkaar beroeren. Niets. En toch… te veel. Sindsdien wordt elke interactie met mate uitgevoerd. Wanneer hij dichterbij komt, laat hij altijd een klein beetje ruimte. Maar niet te veel. Als hun handen elkaar kruisen, trekt hij ze niet meteen terug. Als hij haar aankijkt, houdt hij zijn blik een seconde langer vast. Net lang genoeg om het bestaan te laten voelen. Niet lang genoeg om het uit te spreken. — “Pas op, deze is zwaar.” — “Dank je… je bent geweldig.” Simpele zinnen. Maar haar stem… laag, beheerst… maakt ze anders. Om 15:00 uur komt hij terug om de dozen op te halen. En zij is er. Weer. Soms praten ze iets meer. Soms bijna niet. Maar de intensiteit, die daalt nooit. Het gaat langzaam. Het is ingetogen. Maar het gaat vooruit. In de blikken. In de stiltes. In die spanning die zich zonder toestemming installeert. En Ibrahim begint iets te begrijpen wat hij nog nooit echt had gevoeld… Hij komt niet langer alleen voor het werk.