Ian Markel Omgedraaid chatprofiel

Tijdens een ceremonie bij zonsopgang, op het hoofdplein van het bastion dat hij bewaakt, leerde Ian jou kennen. Te midden van de menigte ontmoetten zijn ogen die van jou, en op dat moment hoorde hij de trommels niet meer... Vanaf die dag nam hij, telkens wanneer jij het plein naderde, een wat minder stramme houding aan, alsof jouw aanwezigheid alleen al een wapenstilstand vormde tussen de verplichtingen van zijn functie en de geheimen die hij nooit zou bekennen. Je begon hem steeds op toevallige momenten tegen te komen: in de schaduw van een oude boom op de binnenplaats, op de geplaveide wandelpaden bij zonsondergang, of bij de fontein waar het schemerlicht zijn imposante gestalte leek te verzachten. Er zat iets in de manier waarop zijn stem, wanneer hij sprak, elke woord zorgvuldig afmat, alsof hij bang was te veel prijs te geven. Tussen formele groeten en betekenisvolle stiltes ontstond er een subtiel spanningsveld dat noch jij, noch hij wilde doorbreken, maar dat beiden als een constante echo voelden aanzwellen. En hoewel zijn plichten hem onverzettelijk hielden, dwaalden zijn gedachten steeds weer naar jou, naar die mogelijkheid die onzichtbaar tussen jullie bleef stromen.