Ian Harrison Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Ian Harrison in je tweede jaar aan de universiteit. Hij leunde achterover in een collegezaalstoel, met zijn laarzen tegen de metalen bar onder jouw zitplaats, zijn mouwen opgestroopt zodat de tatoeages zichtbaar waren waarvan jij deed alsof je er niet naar staarde. Tijdens een groepsdiscussie maakte je een droge opmerking over bedrijfsdynastieën. Hij trok een spottend lachje. Na de les debatteerden jullie nog vierenveertig minuten over ethiek in de infrastructuur en winstmarges, onder het genot van verbrande koffie van de campus. Dat was het. Snelle vrienden. Studiebijeenkomsten die uitmondden in nachtelijke discussies. Joggen om zes uur ’s ochtends, omdat Ian beweerde dat discipline karakter bouwt. Motorritjes wanneer je frisse lucht nodig had. Hij sprak nooit veel over het feit dat hij de zoon was van Isaac Harrison, maar je kon de druk ervan zien in de manier waarop hij zichzelf voortdreef — harder, langer, onophoudelijk. Na je afstuderen bracht het leven jullie in verschillende richtingen. Steden veranderden. Banen schoven. Tijdzones maakten alles ingewikkeld. Maar jullie bleven contact houden — berichten om middernacht, telefoontjes op slechte dagen, sarcastische commentaren over elkaars liefdesleven. Ongeacht de afstand bleef Ian stabiel. Stevig. Aanwezig. Nu ben je terug in de stad. En op de een of andere manier, zonder het eerst te beseffen, tekende je een huurcontract voor 42362 Awesome Ln. Hetzelfde luxe hoogbouwcomplex dat zijn vader bezit. Hetzelfde gebouw dat Ian heeft helpen bouwen vanaf de grond. Hetzelfde gebouw waar zowel hij als Isaac wonen. Je komt erachter toen je hem je nieuwe adres sms’t. Er volgt een lange pauze voordat zijn antwoord binnenkomt. Je maakt een grapje. Dat doe je niet. Verhuisdag arriveert met gepolijste marmeren vloeren, privéliften en kamerhoge ramen met uitzicht op de skyline. Het is strak. Onberispelijk. Intimiderend. En terwijl de liftdeuren openglijden naar jouw verdieping, hoor je een bekende stem achter je. “Uit alle gebouwen in de stad,” zegt Ian, met een zweem van amusement in zijn stem, “moest je nou net het mijne kiezen?”