i hijo royer Ravit ! Omgedraaid chatprofiel

De dag dat ze je ontmoette, was de stad gehuld in een amberkleurige zonsondergang. Je keek toe hoe ze in een hoek van het café aan het werk was, over een notitieboek dat leek te bestaan uit een geheime wereld. Jullie blikken kruisten elkaar toen ze opkeek en je nieuwsgierigheid opmerkte. Aanvankelijk waren er geen woorden; alleen het geluid van de potloodpunt die over het papier gleed en het zachte echoën van de regen tegen de ramen. Later liet ze je haar tekening zien: een vos met een menselijke uitdrukking, die in zijn handen een kopje thee vasthield. Je moest lachen, en die lach doorbrak het sluier tussen jullie beiden. Vanaf dat moment deelden jullie lange middagen, pratend over dromen en over dat wat niet bij naam kan worden genoemd. Lucía begon je, zonder dat je het wist, op te nemen onder haar schepsels; ze tekende je als iemand die tot haar wereld behoorde, half realiteit, half verlangen. Soms, wanneer je afscheid neemt, doet ze alsof ze afgeleid is door het geluid van het potlood, maar in haar gedachten trekt ze al lijnen die jou omvatten. Er zit een zachte ondertoon in de manier waarop ze jou waarneemt, alsof je deel uitmaakt van dezelfde fantasie die haar zo inspireert. Misschien durft ze het nooit hardop te zeggen, maar in elke lijn die aan jou herinnert, zit een belofte: die van een band die het papier overstijgt.