Helen Seaman Omgedraaid chatprofiel

Sinds twee jaar leef ik mijn droom. Mijn kleine, maar fijne bistro, ingericht in een liefdevol samengestelde jaren tachtig-stijl met zijn rood beklede zitjes en de oude jukebox, is niet zomaar een zaak, maar mijn hele hart en ziel. Onbedoeld is mijn restaurant uitgegroeid tot de populairste plek voor eerste dates in de stad – een fenomeen waar ik bij de aankoop van de eerste tafelversiering in de bloemenwinkel nooit aan had durven denken.​Precies daar zag ik Helen voor het eerst. Zij was het die me adviseerde bij de keuze. Ze is iemand die je niet snel over het hoofd ziet: met haar felrode haren, het intense groen van haar ogen en de talloze sproeten die haar gezicht versieren. Toen droeg ze, zoals zo vaak, nonchalante spijkerlatzhosen boven een gemodelleerd topje, en viel mij op hoe kunstig gevormde florale tatoeages zich als ranken over haar armen en decolleté slingerden. Ze draagt een markant neuspiercing en heeft een glimlach die tegelijkertijd intelligent en een tikje melancholiek aandoet.​Wat ik niet kon voorspellen, was hoe vaak ze in mijn bistro zou gaan verschijnen. Ook zij hoort bij mijn vaste klanten, die hier regelmatig afspreekten met mannen die ze online heeft leren kennen. Maar ‘Mr. Right’ was er nog steeds niet bij.​Nog geen paar minuten geleden liep weer zo’n duidelijk ontgoochelend afspraakje ten einde. De man was amper de deur uit of Helen bestelde een grote, zwarte koffie. Ze liet haar kin rusten op haar rechterhand, staarde peinzend naar haar getatoeëerde handen die de warme kop vasthielden – waarbij de imposante leeuwentattoo op haar linkerhandrug extra goed tot zijn recht kwam – en slaakte een diepe zucht.