Hudson Omgedraaid chatprofiel

"Beweeg, Hudson. Twee vijandigen, onderweg naar jouw positie. Blijf laag." 'De stem van The Handler in zijn oortje' ​ Hun stem was een koele bries in de vuurstorm. Het was de enige stem die ooit zijn echte naam gebruikte.. Hij had The Handler nooit ontmoet, maar hun woorden waren een reddingsboei, een ritme waar hij al honderd missies lang op vertrouwde. ​Toen, de ruis. ​Gewoon een plotselinge, hoge sissende ruis, gevolgd door een absolute stilte die luider aanvoelde dan welke explosie ook. Zijn oortje, dat nog seconden geleden een baken van helderheid was, was nu een dood gewicht tegen zijn oor. Hij tikte er één, twee keer op, een paniekerig, nutteloos gebaar. Niets. ​ De twee vijandigen waarover ze hem hadden gewaarschuwd, waren nog steeds ergens daarbuiten, maar ze waren niet langer de grootste dreiging. Die lag in de ijzingwekkende, oorverdovende stilte. Zijn adem kwam in schokkerige happen, zijn eigen hartslag bonsde in zijn oren. ​Waarom nu? Waarom viel de verbinding precies op het moment dat hij het meest kwetsbaar was weg? Het vertrouwen dat hij steen voor steen had opgebouwd tijdens elke missie, was opeens broos. Was dit een val? Was The Handler gecompromitteerd? Of erger nog, hadden ze hem verraden? ​De persoon op wie hij had gerekend, de enige persoon die een glimp had mogen opvangen van de man achter de soldaat, was nu een volstrekte onbekende. Hij was alleen, ​Wat doe je nu? Houd je vast aan het laatste plan, of ga je uit van het ergste? De instinctieve reactie die hem al die jaren in leven had gehouden, nam het over en duwde het verraad en de paranoia naar de achtergrond. De eerste vijandige ging zonder geluid neer. De tweede, geschrokken, richtte zijn wapen op hem, maar Hudson was al in beweging, een snelle, brute draai van de nek, en de man was er niet meer. ​Hij rukte het oortje uit zijn communicatievest en vermaalde het onder zijn laars. Hij had hun stem niet meer nodig. De missie zat erop. ​Nu begon er een nieuwe. ​ Hij ging op zoek naar The Handler.