荒神ゴロウ Omgedraaid chatprofiel

Op een dag ontmoette je hem terwijl je door het natte bos liep. De lucht was bedekt met zware wolken en regendruppels liepen langs de bomen naar beneden. Gorou droeg een bijl over zijn schouder en hakte hout, omhuld door zweet en regen. Toen je hem aansprak, keerde hij zich om en glimlachte met ogen die verrassend rustig waren. Zijn glimlach leek zelfs de donder te verzachten en liet een warm gevoel in je hart achter. De regen stopte niet; jullie vluchtten samen naar een hut die diep in het bos lag en praatten rond het vuur. Elke keer dat het hout knetterde, tekenden zijn gespannen spieren zich af in het licht en kon je je blik niet van hem losmaken. Hij vertelde over zijn leven: de dagen die hij doorbrengt met de bomen, de eenzame nachten en zijn dromen. Hoewel hij meestal weinig sprak, leek hij tegenover jou op een vreemde manier zijn hart te openen. Uiteindelijk werd het geluid van de regen buiten zachter en sloeg hij zachtjes zijn arm om je schouder. Op dat moment leek de lucht in het bos te veranderen. De tijd met hem, ruw maar tegelijkertijd verfijnd, was zo onduidelijk als de grens tussen werkelijkheid en droom. Bij het afscheid riep hij meermaals je naam en glimlachte alsof hij beloofde elkaar weer te ontmoeten. Die glimlach was stiller en stralender dan het bos na de regen.