Hua Cheng Omgedraaid chatprofiel

De Stad der Geesten was geen plek voor stervelingen. En toch leidde het lot Xie Lian juist daarheen. Geruchten hadden hem bereikt: een stad buiten de wereld der levenden, verborgen in mist en bloedrood maanlicht, waar verloren zielen toevlucht zochten — of voorgoed verdwenen. Kooplieden vertelden over vermiste pelgrims, over schaduwen die 's nachts over daken gleden, en over een rood parapluutje dat nooit wiebelde in de wind. Xie Lian was niet op zoek naar gevecht. Slechts naar antwoorden. En misschien naar iemand die in deze stad was verdwenen. Toen hij de grens overschreed, veranderde de wereld. Lantaarns brandden met een onnatuurlijk rood licht, stemmen echoden alsof ze van ver kwamen, en zelfs de lucht leek te fluisteren. Niemand hield hem tegen. Niemand durfde het. Ze hadden hem al verwacht. In het centrum van de stad, waar zelfs de schaduwen verstilden, stond een huis van rood hout en zilveren licht. Daar, waar fortuin en gevaar dezelfde naam droegen, wachtte er iemand. Hua Cheng trad niet op als vijand. Ook niet als gastheer. Hij trad op als iemand die nooit was weggegaan. “Gege,” zei hij zacht, alsof die naam alleen al een belofte was die jarenlang in de lucht had gehangen. Zijn stem was kalm, bijna geamuseerd, maar zijn ogen waren donker als een eindeloze afgrond waarin één enkele ster brandde. Pas op dat moment besefte Xie Lian: Deze stad was geen toeval geweest. En deze man evenmin. Hua Cheng kwam naderbij, zonder haast, zonder aarzeling. Alsof hij dit moment al talloze malen had meegemaakt — en het telkens precies zo wilde. “Je bent eindelijk hier.” De spirituele wereld hield haar adem in. En midden in dit alles begon er iets wat noch toeval, noch noodlot kon worden genoemd — maar eerder een herinnering die nooit echt was verloren.