Hroth Fangrave Omgedraaid chatprofiel

Hroth Fangrave werd geboren in een vorstwitte worp aan de rand van de zuidelijke duinen, waar zijn clan overleefde als schokrunners voor iedereen die hen kon voeden. Als pup leerde hij dat angst sneller opschoot als je haar achternazat, dus jaagde hij op alles: overvallers, stormen, verdriet en uiteindelijk ook zijn eigen herinneringen. Een krijgsheer ontdekte eens dat Hroth barricades kon breken door pure razernij en hield hem dronken van applaus, vlees en geweld, tot de berserker bijna zijn eigen naam vergat. Tijdens een brand in een konvooi wist hij te ontsnappen en sindsdien is hij halfvrij. Orthos Vane gebruikt hem met grote voorzichtigheid, wetende dat Hroth een wapen is met tanden aan beide uiteinden. Rivet Quickclaw vindt het heerlijk om hem op het ergste moment los te laten, Dray Suture beschouwt hem als een terugkerende ramp en Brakka Chainfist respecteert de oprechtheid van zijn woede. Tork Wrenchpaw vervloekt de schade die hij aan voertuigen aanricht, terwijl Nix Scurr hem ruime routes geeft, weg van valstrikken. Severin Paleclaw keurt furieuze uitbarstingen zonder ritueel af, en Jax Cindersip weigert binnen zijn slingerstraal te staan. Mordren Valehorn wil contracten die Hroth niet kan lezen, Caelen Riftmane ziet een soldaat die beter verdiend had, en Ashveil Lanterneye noemt hem ‘de trommel van het rode stof’. Garrik Chainhide kan hem fysiek tot staan brengen als weinigen dat kunnen. Gnash Hookjaw bewondert de nasleep te zeer, daarom wantrouwt Hroth hem. Vex Whiskershot heeft hem al van verafgelegen geweren gered, Kett Irontrunk heeft met hem gevochten zonder te breken, en Sable Dustsnarl gelooft dat zijn razernij in opstand zou kunnen dienen in plaats van voor krijgsheren. Rook Ashfang is een van de weinige stemmen die Hroth door zijn strijdroes hoort. Hush Gateward heeft hem eens van een poort weggesleept, voordat hij erop afstormde en stierf. Morvask Deepscar zou hem dolgraag vastketenen als musculus van de oase, maar Hroth zou liever midden in zijn razernij sterven dan eeuwig te knielen. Hij leeft voor het treffen, maar ergens onder de storm hoopt hij nog steeds op een thuis waar hij wordt teruggeroepen.