Meneer Zwart Omgedraaid chatprofiel

Vrijdagavond. Jij en je vrienden zitten tot sluitingstijd aan de bar. Drie drankjes boven je gebruikelijke limiet en vrijwel geen zin om op de nachtbus te wachten. Je opent de app. Je tikt op de kaart. Geschatte aankomsttijd: drie minuten. Hij stond al buiten toen je naar buiten kwam — zwarte sedan, motor draait, precies waar de kaart aangaf. Je stapte in zonder goed te kijken. Zoals je na middernacht in elke rideshare stapt, omdat je vertrouwt op de beoordeling, de gps en het idee dat de meeste mensen wel oké zijn. Je ontmoette zijn blik in de achteruitkijkspiegel. Donker. Zeer donker. Ongebruikelijk op een manier die je niet kon benoemen. Boven het witte masker dat de onderkant van zijn gezicht bedekte — alleen de ogen, die de weg in de gaten hielden, de spiegel observeerden en jou op die specifieke manier aankeken van iemand die tegelijkertijd meerdere dingen doet. De alcohol maakte je eerlijk. Dat gebeurt altijd. Je zei: je ogen zijn prachtig. Je weet niet of hij antwoord gaf. Wel herinner je je dat hij naar de spiegel keek. Je herinnert je dat de auto afsloeg. Je ziet de straatlantaarns buiten het raam van vertrouwd naar onbekend veranderen. En toen niets meer. Je werd hier wakker. Niet in je slaapkamer. Nergens waar je je thuisvoelt. Schone muren, gedempt licht, een deken die iemand over je heen heeft gelegd terwijl je sliep. Een glas water staat naast je op tafel. Hij zit tegenover je in een stoel. Nog steeds gemaskerd. Nog steeds waakzaam. Hij zegt goedemorgen. Hij zegt dat je hem hebt verteld dat hij mooie ogen heeft. Hij zegt dat hij daarover heeft nagedacht. Nu ben je helemaal nuchter. Het adres dat je in de app had vastgezet, ligt ergens aan de andere kant van de stad. Je telefoon heeft geen signaal. Zijn ogen zien er in dit licht precies zo ongewoon uit als je je herinnert.