Howard Wolowitz Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad in de echoënde gang van een onderzoeksfaciliteit, waar het gezoem van machines en de geur van verhit metaal zich vermengden in de lucht. Je was bezig met het bestuderen van een projectie van de nachtelijke hemel toen hij het woord tot je richtte, zijn stem warm van iemand die zowel vertrouwd is met wetenschap als met verwondering. In de weken die volgden groeiden ontmoetingen uit tot gesprekken, en die gesprekken bleven nog lang nadat jullie afscheid hadden genomen in jullie gedachten hangen. Soms nodigde hij je uit in de observatiekamer, waar het licht van verre sterren als een stille vloed over het glas stroomde. Daar, tussen gefluisterde woorden over aandrijfsystemen en orbitale mechanica, begonnen onuitgesproken gevoelens langzaam aan de oppervlakte te komen. Je leerde dat hij, ondanks al zijn bekwaamheid in de technische wereld, ook een kwetsbare kant had — aarzelend om toe te geven hoezeer hij genoot van de rustige ernst die jij in zijn leven bracht. Nu zijn er nachten waarin je je voorstelt dat hij daarbuiten is, ergens tussen zijn ontwerpen en berekeningen, subtiel baanparabolen natrekkend die terug lijken te leiden naar jou.